Facebook vraagt niet alleen wat je aan het doen bent, maar blikt soms ook terug. Zo kreeg ik vandaag een bericht over een bijdrage die ik tien jaar geleden schreef voor de Waterkampioen.
Het gaat over de reddingmaatschappij, de KNRM. Die bestaat gelukkig nog steeds, maar het befaamde watersportblad verschijnt al een aantal jaren niet meer. Wat ook is gebleven, is de steun van donateurs. Die is in 2026 nog steeds hard nodig om de – veelal vrijwillig – redders hun werk te laten doen.
Ik was aangenaam verrast toen ik dat bericht op mijn Facebook-pagina tegenkwam. Het bracht me meteen terug naar de tijd dat ik helemaal opging in de watersport en de bijbehorende wereld. Gelukkig had ik het artikel nog in mijn digitale archief staan, dus ik kon het zo weer even teruglezen.
KNRM, het goede doel van de watersporter
Als kind vergaapte ik mij elke week aan de oefeningen van de reddingboot. Met opa stond ik op de duinen en zag ik hoe de boot de branding trotseerde. Na afloop mocht ik mee naar de reddingsschuur. Opa kende de mannen. Ik was trots op hem zoals alleen een kind dat kan zijn.
Ademloos luisterde ik naar zijn verhalen. Van toen hij, net elf jaar, dertien weken op een haringlogger voer. En van later, toen hij met de reddingboot roeiend naar drenkelingen zocht.
Redder aan de wal
Jaren later lig ik met mijn eerste kajuitboot in de haven van een IJsselmeerstadje. Natuurlijk kijk ik even bij de reddingboot. Aan boord staat een man in een blauwe wollen trui, ringetje aan zijn oor. Of ik donateur wil worden van de reddingmaatschappij.
Met moeite onderdruk ik de neiging om mijn jeugdherinneringen met hem te delen. Kort daarna wappert de wimpel op mijn boot. Opnieuw ben ik trots. Als ‘Redder aan de Wal’ lever ik nu een heel kleine bijdrage aan het werk van de redders.
Mijn werkzame leven krijgt een andere wending als ik een enerverende baan krijg op het Kustwachtcentrum, destijds nog gevestigd in het gebouw van Scheveningen Radio in IJmuiden. Vaak heb ik contact met de mannen en vrouwen van de reddingmaatschappij.
Wanneer midden in de nacht de wind om het gebouw giert, de reddingboten uitvaren en ik gespannen luister naar het radioverkeer, hoor ik opnieuw de verhalen van mijn opa.
Worstelen met weerbarstige golven
Als ik mij laat verleiden om in een bootje van krap zeven meter naar Engeland te varen, moet ik midden op zee opnieuw denken aan degenen die niet zullen aarzelen hun bed uit te komen als ik ze nu nodig heb. Op de terugtocht van Lowestoft naar IJmuiden komt dat moment angstvallig dichtbij als vijftig mijl uit de kust het roer afbreekt.
Stuurloos drijven we rond. In de duisternis mislukt onze poging om een noodroer te maken. Na uren worstelen met weerbarstige golven bereiken we, op de laatste krachten van het buitenboordmotortje, de haven.
Maanden later ben ik te gast bij een reddingstation. Op een mooie, maar koude dag varen we uit. Opnieuw raak ik onder de indruk van het moderne materieel en de wijze waarop de bemanning daarmee omgaat.
Even sta ik op het punt om, gekleed in een overlevingspak, bij wijze van oefening in zee te duiken. Wijselijk laat ik dat over aan de professionals.
Donateur worden?
Zolang ik vaar knoop ik elke zomer trouw een verse wimpel aan het vlaggenlijntje van mijn boot. Welke watersporter zou dat niet doen? Voor een gering bedrag steun je een organisatie waarvan je hoopt er nooit een beroep op te hoeven doen.
Iedere keer als ik die wimpel vrolijk zie wapperen denk ik terug aan die keren daar op het duin. Mijn hand in de knoestige knuist van mijn opa. Een reddingboot die zee kiest.
Door die wimpel voel ik mij verbonden met de mannen en vrouwen die er zijn als het nodig is. Eigenlijk zou er in Nederland geen boot mogen varen waarop die wimpel niet wappert. Donateur worden? Gewoon doen! De KNRM is immers het goede doel van de watersporter.
Geef een reactie