Reisflitsen

Korte berichten over bijzondere ontdekkingen tijdens onze reizen; onderweg door West-Europa en daarbuiten. Heb je een vraag of een tip? We horen het graag.

  • Playa Les Rotes bij Denia

    Playa Las Rotas, Denia.

    In het Valenciaans heet het Playa Les Rotes (Las Rotas in het Spaans). Het strand bij Denia aan de Costa Blanca. Niet echt een playa, want het heeft geen zand. Het zijn rotsen en kleine baaien, en eind oktober is het er nog bijna 25 graden als we langs de kust wandelen.

    Een enkeling waagt zich in het heldere water. Volgens een van mijn medewandelaars is het zeewater nog 23 graden. Ver boven ons zien we de Torre del Gerro, een wachttoren uit de zestiende eeuw. Hier hielden de soldaten de zee in de gaten, speurend naar piraten. Gerro betekent kruik, naar de ronde vorm.

    Vanaf de kustweg kun je via een slingerende en steile weg naar de toren wandelen. Daar heb je een indrukeweekend uitzicht over de kaap aan de ene kant en Denia aan de andere kant.

    Torre del Gerro, Denia, Spanje
    Torre del Gorro, hoog boven Playa Las Rotas.

  • Cabo de Sant Antonio

    De vuurtoren van Cabo de San Antonio in Jávea.

    Regelmatig bezoeken we het terrein rond de witte vuurtoren op Cabo de Sant Antonio. We wandelen hier graag vanwege de machtige Montgó op de achtergrond en het uitzicht op zee.

    Op heldere dagen zie je de vage contouren van Ibiza aan de horizon verschijnen. Generaties lang vormde dit baken het geïsoleerde domein van vuurtorenwachters en hun gezinnen. Tegenwoordig gaat alles automatisch.

    Tot voor kort bleef het terrein rond de vuurtoren hermetisch gesloten. Bezoekers werden niet toegelaten. Dat gaat veranderen. Voor het eerst in 171 jaar gaan de poorten van het terrein open voor publiek. Er komt een bezoekerscentrum. Ook zijn er plannen voor een botanische tuin met inheemse flora van het Montgó-massief. 

    Uitkijkpunten beloven een vrij zicht op een jaarlijks schouwspel: zwemmende vinvissen die in het voorjaar en de vroege zomer langs deze rotswand van de kaap trekken. 

    Xàbia Turismo.

  • Industrieel erfgoed in Dénia

    Industrieel erfgoed in Denia, Spain.

    Door het gebladerte tekent zich een onverwacht silhouet af. Tussen het mediterrane groen in een park in Dénia staat een reusachtig, roestbruin vliegwiel. Het is een tastbaar overblijfsel van industriële geschiedenis, geproduceerd door de Zwitserse fabrikant SLM uit Winterthur.

    Ooit dreef deze stationaire motor machines aan en leverde hij de noodzakelijke kracht voor de vroege mechanisatie. Vandaag de dag fungeert hij als een zwijgend monument te midden van de natuur.

    De ijzeren spaken vangen het felle zonlicht, terwijl het landschap en de nabije bergen toekijken hoe het verleden hier is ingelijst. Het is een contrast tussen de rauwe dynamiek van de industriële revolutie en de serene stilte van het hedendaagse park.

  • Kasteel De Cannenburgh

    Kasteel Cannenburgh in Vaassen

    Kasteel De Cannenburgh in Vaassen is een statig zestiende-eeuws waterkasteel, gebouwd op de restanten van een versterkt huis uit 1365. Krijgsheer Maarten van Rossum herbouwde het vanaf 1543 in renaissancestijl.

    Na eeuwenlang bezit door het adellijke geslacht D’Isendoorn à Blois werd het slot in 1951 voor één gulden verkocht aan Stichting Vrienden der Geldersche Kasteelen, die het volledig restaureerde. In 2006 keerde een groot deel van de oorspronkelijke inboedel terug.

    Het uitgestrekte kasteelpark is het hele jaar door gratis toegankelijk. Het kasteel zelf, met kasteelcafé, restaurant, landgoedwinkel en nabijgelegen watermolen, is geopend van april tot en met november (Maarten van Rossumplein 4).

    Kasteel Cannenburgh

  • Cannenburger Molen

    Cannenburger Molen in Vaassen.

    Middeleeuws waterrecht en ambachtelijke maalderij 

    Aan de rand van Vaassen, onlosmakelijk verbonden met de robuuste historie van Kasteel De Cannenburgh, draait de Cannenburger molen. Al sinds de late veertiende eeuw – de oudste vermelding dateert van 1387 – wordt op deze plek de kracht van het water benut.

    Sinds 1872 is het erf in handen van de familie Te Riele. De molen is niet voor het publiek toegankelijk. De productie van onder meer boekweit, groenten, kruiden en specerijen eist alle aandacht van het maalwerk op.

    Vanaf het pad kun je zien hoe de molen zijn eeuwenoude werk doet. Het is een stille getuige van ridderlijke privileges en ambachtelijke volharding.

    Cannenburger Molen

  • Daams’ molen in Vaassen

    Daams' molen in Vaassen.

    Een molen verlaat zijn eigen fundering en steekt de straat over. Zo simpel klinkt het, maar dat was het niet. In 2012 gebeurde precies dat met Daams’ Molen in Vaassen: opgetild, 28 meter verplaatst, en na de bouw van een nieuwe kelder 5 meter hoger teruggezet.

    De reden is het windrecht. Een molen uit 1870 heeft nu eenmaal vrije wind nodig, ook naast een nieuw winkelcentrum. Vandaag draaien de wieken weer boven de Jan Mulderstraat, en wie binnenstapt vindt geen opslag meer, maar een theehuys.

    Daams’ molen

  • Pont Sainte-Catherine

    Pont Sainte Catharine in Salornay-sur-Guye, Bourgogne.

    Steen op steen, al van voor de zeventiende eeuw. De Pont Sainte-Catherine staat aan de rand van Salornay-sur-Gaye, op loopafstand van camping La Clochette en toch lijkt de brug bij een ander tijdperk te horen.

    Drie rondbogen van ongelijk formaat, de middelste het breedst en het hoogst, gewurmd in grijs kalksteen dat de zon absorbeert zonder te glanzen. Onder de bogen kabbelt de Gande.

    Boven op de leuning staat een smeedijzeren kruis, roestvrij en recht. Wanneer de brug precies is gebouwd, weet niemand zeker. Vaststaat dat de brug al in de zeventiende eeuw bestond.

    Salornay-sur-Guye

  • Ermita de Sant Antoni

    Ermita de Sant Antoni.

    Ontdekking tijdens een fietstocht

    Ruim een jaar wonen we nu in Pego en we dachten de omgeving tot in detail te hebben verkend. Toch deden we onlangs tijdens een fietstocht een ontdekking. In de bergen bij Benisuleima, een oude Moorse nederzetting, stuitten we op de Ermita de Sant Antoni. 

    Deze locatie kent een geschiedenis die teruggaat tot de eerste eeuw toen hier een Romeinse villa stond. In de Arabische tijd verandert de plek in een boerderij die hoort bij het kasteel van Ambra.

    Porquet, het varkentje

    Zelf hebben we het niet gezien, maar binnen moet een afbeelding zijn van San Antonio Abad vergezeld van de traditionele ‘porquet’, het varkentje.

    Jaarlijks viert de lokale bevolking hier op 17 januari het feest van San Antonio Abad. Bezoekers houden de traditie in ere waarbij de priester dieren zegent en de aanwezigen driemaal om de hermitage lopen voor bescherming. Dan is er ook een ‘porrat, een soort braderie.