Vermaarde Tunnel du Bois Clair

VlEermuizen, koud en donker

Uit het donkere gat komt een luchtstroom die niets met de Bourgondische zomer te maken heeft. Buiten op de Voie Verte wijst de thermometer ruim dertig graden aan; bij de poort van de Tunnel du Bois Clair voelen we de temperatuur binnen een paar meter naar elf graden zakken.

Een handvol Franse fietsers komt net naar buiten, haastig gehuld in jassen en vesten die ze tien minuten eerder nog niet droegen. We vragen hoe het daarbinnen is. “Koud?” Rillend antwoorden ze: “Oui, c’est froid.” Gaan we naar binnen, de duistere kou in, of geloven we het wel en gaan we terug naar de camping?

“I want to try space cake”

Twee dagen eerder waren we nog in Spanje. De rit naar Bourgondië planden we met een overnachting in een hotel bij Montpellier. Daar werden we verwelkomd door een vrolijke receptioniste die duidelijk plezier had in haar werk. Toen ze hoorde dat we uit Nederland komen, werd ze nog enthousiaster. In gebroken Engels vertelde ze ons dat ze ervan droomt ooit naar Amsterdam te gaan. “I want to try space cake.”

Al vroeg vertrekken we de volgende ochtend vanuit het hotel verder naar het noorden. Zoals we verwachtten, lopen we bij Lyon vast in de file. In veertig jaar tijd is daar niets aan veranderd. Hier hebben we al heel wat uren in een langzaam rijdende of stilstaande auto doorgebracht.

Onderweg bellen we met de camping in Salornay-sur-Guye. Een vriendelijk meisje doet haar best om Engels te spreken zodra ze hoort dat ons Frans niet vloeiend is. Ze stelt ons gerust: er is een plekje vrij. “Yes, electricity is included,” klinkt het vrolijk door de telefoon.

Aankomst bij de watermolen

In de loop van de middag bereiken we de camping; de temperatuur is dan opgelopen tot ruim dertig graden. Aan de oever van het riviertje, waar de bomen voor schaduw zorgen, vinden we een plek voor de auto en de vouwwagen .

Bij de receptie geeft hetzelfde meisje ons meteen uitleg over de route naar de Tunnel du Bois Clair. De camping bevindt zich op de samenvloeiing van de riviertjes de Guye en de Gande; het sobere kantoortje huist in een oude, stenen watermolen, en het geruis van stromend water bepaalt voortaan het ritme van onze dagen.

’s Avonds koelt het behoorlijk af, tot hooguit vijftien graden, maar veel rust geeft de nacht niet: een dominante en luidruchtige kikker houdt ons wakker met aanhoudend gekwaak. Vroeg in de ochtend neemt een duif het met een doordringend gekoer van hem over. Al snel zijn we klaarwakker.

Baguette, pain au chocolat, croissant

Eerst wandelen we naar het lokale supermarktje net buiten de ingang van de camping. De winkel is groter dan we verwachtten, maar brood wordt er niet verkocht. Vriendelijk wijst de medewerkster de weg naar de boulangerie: “C’est pas loin. Deux cents mètres.”

Zodra we in de buurt van Boulangerie Maillar Hélène y Cervera Anthony komen, snuiven we de geur van versgebakken brood op. We scoren een baguette, een pain au chocolat en een croissant. Zoals vrijwel overal in Frankrijk smaakt het voortreffelijk. We eten we onze vingers erbij op.

Na het ontbijt stappen we op de fiets richting de tunnel. Het eerste deel voert over de openbare weg door het glooiende landschap van het zuidelijke deel van de Bourgogne.

Tien kilometer verder bereiken we de Voie Verte, het fietspad op de voormalige spoorlijn. Dit is duidelijk een populaire route, want we komen onderweg flink wat andere fietsers tegen.

Via de Voie Verte naar de tunnel

Bij Cluny besluiten we in één ruk door te rijden naar de Tunnel du Bois Clair. Wat we dan nog niet weten: er wachten ons nog een paar pittige klimmetjes.

Na een flinke inspanning dalen we af via een helling van maar liefst vijftien procent en staan we voor de ingang van de tunnel. Twee metershoge groene deuren kunnen de gang afsluiten; nu staan ze open. We kijken een koude, donkere gang in, slechts spaarzaam verlicht.

Zelfs hier, ruim voor de ingang van de tunnel, is de temperatuur al een stuk lager dan een paar minuten geleden. Gaan we naar binnen en trotseren we de intense kou? Gaan we die donkere gang in? We stellen een beslissing even uit, maar de koude, vochtige lucht die uit de tunnel komt, helpt ons snel over de streep.

Na rijp beraad besluiten we de tunnel voor nu te laten voor wat hij is. Er wacht nog een terugtocht van vijfentwintig kilometer voordat we weer op de camping zijn. Bovendien moeten we met onze e-bikes nog een paar flinke hellingen beklimmen. Als we ook nog heen en weer door die tunnel moeten, wordt het voor ons, als nog niet doorgewinterde langeafstandsfietsers, te veel van het goede.

Aan het begin van de middag zijn we terug op de camping. Vijftig kilometer staat er op de dagteller. Dat is meer dan we de laatste jaren ooit hebben afgelegd. We zijn niet door de langste fietstunnel van Frankrijk gereden, maar we hebben wel voor de twee metershoge deuren gestaan en de koude lucht gevoeld die uit de tunnelbuis sloeg.

Morgen nemen we, na die pittige tocht van vandaag, een rustdag. Hoewel? Er valt nog veel te ontdekken in de omgeving en we willen onze nieuwsgierigheid bevredigen. Met de auto naar Cluny dan maar? In ons volgende blog lees je hoe we deze stad verkennen.