Zoek het Centre d’Hygiène

en een verwarrende discussie

Navigeren door de binnenstad van Kenitra blijkt een beproeving voor de zenuwen tijdens deze camperreis door Marokko. Het advies van de receptioniste op Camping Ocean Blue was weliswaar helder, maar de uitvoering dwingt ons tot uiterste concentratie in het kolkende verkeer.

Overal schieten brommers en auto’s als ongeleide projectielen door de straten, terwijl de geur van brandende diesel en de felle zon de ramen binnendringen.

Verkeersregels fungeren hier slechts als vage suggesties. Ondanks de hectiek drijft de noodzaak ons voort: het rabiësvaccin moet vandaag worden toegediend.

Zoekend naar een medisch steunpunt vinden we na veel omzwervingen dokter Jasmine. Haar witte jas steekt scherp af tegen de stoffige straat buiten, maar zij schudt haar hoofd bij het zien van onze papieren. Het specifieke vaccin is hier niet op voorraad.

“Vous devez vous rendre au centre d’hygiène”, legt ze geduldig uit. Hoewel de tijd dringt, moeten we opnieuw de stadsjungle in op zoek naar dit specifieke gezondheidscentrum nabij het ziekenhuis.

Dat belooft weinig goeds

Het vinden van de juiste afdeling binnen het ziekenhuiscomplex mondt uit in een schimmig schouwspel. Eenmaal binnen treffen we enkele dames aan die volledig in beslag worden genomen door de herinrichting van hun kantoor; tafels worden verschoven en dossiers verplaatst terwijl wij onzeker wachten.

Plotseling neemt een van hen, die het Engels machtig is, onze papieren aan. Haar frons bij het bestuderen van het briefje uit Oualidia voorspelt weinig goeds. 

Er ontstaat een verwarrende discussie over data die niet blijken te kloppen. Terwijl de onzekerheid over de geldigheid van mijn eerdere behandeling toeneemt, blijft de exacte fout lange tijd onduidelijk.

Uiteindelijk blijkt een verkeerde berekening in de vorige stad de boosdoener te zijn. Met een rustige hand corrigeert de arts de planning op een papieren kalender.

Geduld wordt beloond wanneer de voorbereidingen voor de injectie eindelijk beginnen. Omdat ik in een eerder stadium van deze reis ben gebeten, is het cruciaal dat ik dit traject nauwgezet volg.

Terwijl de arts de vloeistof klaarmaakt, realiseer ik me dat dit pas de tweede injectie is; hierna zullen er nog drie volgen, verspreid over de komende weken.

Het vaccin wordt vakkundig toegediend, waardoor een deel van de spanning van mijn schouders glijdt. Mijn bescherming tegen deze dodelijke ziekte is nu weer volgens schema, al blijft de weg naar volledige immuniteit nog lang. Daarover later meer.

Flarden plastic in de bomen

De reis vervolgt zich via de tolweg naar Bahchou, waar de R418 ons dieper het binnenland in voert. In de dorpen op de route heerst een ongekende bedrijvigheid vanwege de lokale marktdag.

Een mierenhoop van mensen, ezels en zwaarbeladen karren verspert de weg, wat voor een fascinerende vertraging zorgt.

Tegelijkertijd valt een triest fenomeen op in het landschap. Duizenden kleurrijke flarden plastic hangen in de takken van de bomen, als een macabere herinnering aan de recente overstromingen.

Het wassende water heeft al het afval meegevoerd en bij het zakken achtergelaten in het groen. Grote delen van de landerijen staan nog steeds blank, waardoor tijdelijke meren de verre contouren van de heuvels spiegelen.

Bijna parkeren in het zwembad

Aangekomen bij het hotel in de nabijheid van Ouazzane wacht ons een surrealistische parkeerplaats. Een medewerker gebaart met grote zwaaien dat de camper op het betegelde plateau direct naast het zwembad moet staan.

Het voelt onnatuurlijk om zo dicht bij de waterrand te manoeuvreren, maar kort daarna kijken we vanuit onze zijruit recht in het glinsterende bassin. 

Bij de receptie ontvangen de meisjes ons hartelijk en zelfs een beetje uitgelaten als ze hun kennis van het Engels op ons kunnen testen. Hun baas blijkt echter een nors personage met een kort lontje.

Zoals wij vaak zeggen als we iemand ontmoeten die klantvriendelijkheid niet hoog in het vaandel heeft staan: “Hij is nog niet op cursus geweest”.

Wanneer ik per ongeluk iets te ver doorrij op het betegelde perron van het zwembad, word ik getrakteerd op woeste, afkeurende gebaren. Ook de volgende ochtend klinkt zijn gefoeter tegen het personeel over het terrein.

Harira en een waakzame blik

Ondanks de norse eigenaar biedt de avond een welkome rust in het restaurant. Het is er gezellig druk met lokale gasten, wat altijd een goed voorteken is voor de kwaliteit van de keuken.

De kruidige geur van harira vult de ruimte en de tajine met malse kip smaakt voortreffelijk. Inclusief brood en water rekenen we een alleszins redelijke 300 dirhams af.

Na de maaltijd spreken we de nachtwaker, die trots vertelt dat hij elke nacht waakt over de gasten. Terwijl de temperatuur in de heuvels daalt, geeft zijn aanwezigheid een veilig gevoel.

Morgen reizen we door naar de blauwe stad Chefchaouen, hopelijk de kroon op deze bewogen etappe van onze camperreis door Marokko.