Slalom langs de kust

en een spannend medisch avontuur

Onze reis langs de Marokkaanse Atlantische kust wordt een aaneenschakeling van uitersten. Wat een ontspannen rit van Oualidia naar Mohammedia had moeten zijn, verandert al snel in een zenuwslopende slalom tussen diepe kuilen en een onplezierige confrontatie in een afgelegen dorp. 

Ga met ons mee op een etappe vol contrasten. We ontmoeten een visser die de huizenhoge deining trotseert in niets meer dan een opgeblazen vrachtwagenband, proeven verse groenten rechtstreeks van een ezelwagen en bereiden ons voor op een spannend medisch avontuur in de drukte van Kenitra.

Dit is een reisverhaal over de rijkdom van het camperleven, de schaduwkant van de oceaan en de onmisbare hulp van een gastvrije receptioniste.

In Oualidia begint de ochtend met een goudgele zonsopkomst. Er wacht een flinke etappe. Ons doel is Mohammedia, een stad die zo’n 180 kilometer noordelijker ligt. In Europa zou je daar twee uurtjes over doen, maar in Marokko – en zeker langs de kustweg – is tijd een rekbaar begrip.

Al snel merken we dat de kustweg (de R301 richting El Jadida) bepaald geen route is om snel kilometers te maken. Op sommige stukken doet het asfalt meer denken aan een gatenkaas dan aan een provinciale weg. Soms rijden we minder dan stapvoets, slingerend om de diepe kuilen te ontwijken die het onderstel van onze camper zouden kunnen vernielen.

Toch heeft dit trage tempo een voordeel: je ziet alles. We passeren dorpjes waar de armoede ons tegemoetkomt, wat ons telkens weer doet beseffen hoe rijk we zijn dat we met een luxe camper door dit prachtige land kunnen en mogen trekken.

Na een aanvaring met een groep agressieve jongeren in een dorpje landinwaarts, besluiten we de veiligheid en het comfort van de tolweg (A1) op te zoeken. Zodra we de industrie van Jorf Lasfar en de drukte van Casablanca achter ons laten, zoeft de camper weer ontspannen over het asfalt.

Bloemenstad Mohammedia

We strijken neer op Camping Ocean Blue in Mohammedia. Deze stad, tot 1960 bekend als Fedala, staat bekend als de ‘bloemenstad’. Hoewel de haven nu gedomineerd wordt door de olie-industrie, hangt er in de woonwijken een aangename rust.

Bij de receptie van de camping ontmoeten we een uiterst vriendelijke juffrouw die voortreffelijk Engels spreekt. Ze is een waardevolle hulp voor ons, want na ons avontuur in Safi en de waarschuwingen van de dokter in Oualidia over het gevaar van rabiës willen we geen enkel risico lopen.

De receptioniste legt ons uit waar we in de volgende stad moeten zijn: la Division d’Hygiène et Santé – Service d’Hygiène (Centre Antirabique). Met deze informatie op zak voelen we ons een stuk geruster.

Na een wandeling langs de beukende golven van de Atlantische Oceaan worden we verrast door de lokale groenteboer met zijn ezelwagen. Voor slechts tien dirham kopen we verse groenten, rechtstreeks van het land.

Met warm brood van de receptie maken we onze eigen variant van het broodje kebab dat we in Moulay Idriss proefden. Een smaakvolle afsluiting van een bewogen dag.

Townships en sinaasappels

Geleerd van onze ervaringen met de gaten in de kustweg, kiezen we voor het traject naar Mehdia Plage grotendeels voor de tolweg. Zodra we de snelweg verlaten voor de laatste twintig kilometer naar de kust, verandert het decor direct.

Aanvankelijk rijden we door dorpjes die ons onwillekeurig doen denken aan de townships in Zuid-Afrika. Hutjes, soms bedekt met golfplaat en hout, worden omringd door bergen afval, met hier en daar kleurrijk wasgoed dat dapper aan de lijn wappert.

Tussen de rommel door schittert de vruchtbaarheid van het land: de weg wordt geflankeerd door talloze kraampjes met feloranje sinaasappels en ander vers fruit.

Het laatste stuk naar de camping is een verademing. We rijden door een heuvelachtig natuurgebied dat grenst aan het Lac de Sidi Boughaba. Dit reservaat is een paradijs voor vogelspotters en schijnt zelfs de thuisbasis te zijn van zeldzame moerasschildpadden.

Dansen op de ‘Swell’

Eenmaal geïnstalleerd op Camping Mehdia Plage wandelen we naar het strand. De pier steekt hier ver de zee in en biedt een perfect uitkijkpunt. Er staat een fikse deining (swell) tussen de havenhoofden. Met open mond en vol bewondering kijken we naar de ranke vissersboten.

De schippers manoeuvreren hun vaartuigen vakkundig door de huizenhoge golven; soms liggen ze minutenlang bijna stil, ploeterend tegen de stroom, wachtend op het juiste moment om de krachten van de oceaan te trotseren. 

Herinneringen aan onze zeilreizen met de NOMAS komen weer boven. Ook toen hebben we na een lange tocht vaak moeten ploeteren om veilig een haven te bereiken. Soms was dit juist het meest moeizame en niet zelden het gevaarlijkste deel van het hele avontuur.

Nog verbazingwekkender is een eenzame visser in een opgeblazen binnenband van een vrachtauto. Zonder motor, enkel met zwemvliezen en puur op spierkracht, trappelt hij door de branding om zijn netten uit te zetten. Een schouwspel van overleving waar menig surfer nog een puntje aan kan zuigen.

Helaas heeft de krachtige zee ook een keerzijde. Het strand van Mehdia, dat bekend staat als een van de mooiste van Marokko, ligt er momenteel bij als een vuilnisbelt.

De recente stormen hebben de oceaan tot aan de kade gestuwd, waarbij de wind het zand tot over de boulevard blies. De vloedlijn is nu getekend door een bedroevende hoeveelheid plastic afval.

Volgende stap: Kenitra

Voordat we onze reis vervolgen, hebben we een missie. In het nabijgelegen Kenitra moeten we op zoek naar het medisch centrum voor de volgende prik.

Dankzij de informatie uit Mohammedia weten we dat we naar de Division d’Hygiène moeten zoeken. Dat betekent met de grote camper het drukke stadsverkeer in op zoek naar een vaccinatiepost… Hoe dat afloopt, lees je in ons volgende blog.